بخش ۱۹۶ - زندگی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از پاسخ‌گوی خویش درباره مفهوم حیات می‌پرسد. پاسخ‌دهنده می‌گوید که حیات را می‌توان در شادی و لذت جستجو کرد، هر چند که این لذت ممکن است تلخ‌تر از آنچه به نظر می‌رسد باشد. به رابطه‌ای بین شر و خیر اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که شناخت خیر بدون شناخت شر ممکن نیست. همچنین درباره شوق به منزلت و کمال سخن می‌گوید و بالاخره به این نکته اشاره می‌کند که خاک فقط به خودی خود نیست، بلکه از آن دانه‌ها، گل‌ها می‌رویند. این شعر به تعبیری عمق زندگی و رابطه‌های پیچیده میان مفاهیم مختلف را بررسی می‌کند.
پرسیدم از بلند نگاهی حیات چیستگفتا مئی که تلخ تر او نکوتر است
هوش مصنوعی: از کسی که دارای نگاه بلند و عمیقی بود پرسیدم که زندگی چیست. او گفت: زندگی همانند آبی است که اگرچه تلخ‌تر از همه چیز است، اما از همه چیز زیباتر است.
گفتم که کرمک است و ز کل سر برون زندگفتا که شعله زاد مثال سمندر است
هوش مصنوعی: گفتم که این موجود کوچک است و از هر سو بیرون میآید. او پاسخ داد که مثل آتش زاده، شبیه به سمندر است.
گفتم که شر بفطرت خامش نهاده اندگفتا که خیر او نشناسی همین شر است
هوش مصنوعی: گفتم که طبیعت ناپاک را می‌توان به سکوت واداشت. او پاسخ داد که اگر خیر را نشناسی، خود همین ناپاکی است.
گفتم که شوق سیر نبردش بمنزلیگفتا که منزلش بهمین شوق مضمر است
هوش مصنوعی: گفتم که علاقهام به سفر او را به منزل میرساند، او پاسخ داد که منزل او همین علاقه و اشتیاق نهفته است.
گفتم که خاکی است و بخاکش همی دهندگفتا چو دانه خاک شکافد گل تر است
هوش مصنوعی: گفتم که او از خاک ساخته شده و به خاک هم برمیگردد. او پاسخ داد که مانند دانهای است که وقتی در خاک کاشته میشود، گل زیبا و تازهای از آن میروید.