بخش ۱۹۸ - حور و شاعر در جواب نظم گوته موسوم به حور و شاعر - اقبال لاهوری

همه ساز جستجوئی همه سوز آرزوئینفسی که میگدازی غزلی که می سرائی

نه به باده میل داری نه به من نظر گشائیعجب اینکه تو ندانی ره و رسم آشنائی

به نوای آفریدی چه جهان دلگشائیکه ارم به چشم آید چو طلسم سیمیائی

طلبم نهایت آن که نهایتی نداردبه نگاه ناشکیبی به دل امیدواری

دل رهروان فریبی به کلام نیش داریمگر اینکه لذت او نرسد به نوک خاری

چکنم که فطرت من به مقام در نسازددل ناصبور دارم چو صبا به لاله زاری

چو نظر قرار گیرد به نگار خوبروئیتپد آن زمان دل من پی خوبتر نگاری

ز شرر ستاره جویم ز ستاره آفتابیسر منزلی ندارم که بمیرم از قراری

چو ز بادهٔ بهاری قدحی کشیده خیزمغزلی دگر سرایم به هوای نوبهاری

دل عاشقان بمیرد به بهشت جاودانینه نوای دردمندی نه غمی نه غمگساری