بخش ۱۲۹ - صورت گری که پیکر روز و شب آفرید
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های خلقت و دنیا اشاره می‌کند. او می‌گوید که خالق، روز و شب را به تصویر کشیده و این تصاویر به تماشای خود او رسیده است. سپس از صوفی دعوت می‌کند که از تماشای دنیای تاریک بیرون بیاید و فطرت خود را بشناسد. شاعر همچنین به نور صبح، ستاره‌ها، شفق، ماه و آفتاب اشاره می‌کند و می‌گوید که این جلوه‌ها به راحتی قابل مشاهده و درک هستند.
صورت گری که پیکر روز و شب آفریداز نقش این و آن بتماشای خود رسید
هوش مصنوعی: گرافیستی که زندگی و زمان را به تصویر کشیده است، با دیدن آثار خودش به درک و شناخت عمیقتری از آنچه خلق کرده است، رسیده است.
صوفی! برون ز بنگه تاریک پا بنهفطرت متاع خویش به سوداگری کشید
هوش مصنوعی: تصور کن که یک صوفی باید از دنیای تیره و تار بیرون بیاید و فطرت و ذات خود را به دنیای خرید و فروش و تجارت عرضه کند.
صبح و ستاره و شفق و ماه و آفتاببی پرده جلوه ها به نگاهی توان خرید
هوش مصنوعی: صبح، ستاره، شفق، ماه و آفتاب، بدون حجاب و مانع، زیبایی‌های خود را به نمایش میگذارند و میتوان با یک نگاه به آنها دست یافت.