شمارهٔ ۳۳ - حال دل
هوش مصنوعی: این شعر احساسات عمیق شاعر را به تصویر می‌کشد. او از دل‌تنگی و رازهای پنهان خود سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که ناله‌هایش به گوش کسی نمی‌رسد. شاعر در حال سرمستی و خماری به سر می‌برد و بر تنهایی و ننگ خود می‌افزاید. او انتقادی به وعاظ می‌کند که حرف‌های بی‌محتوا را از سر قضا و قدر می‌زنند و همچنین به اشتباهات بشر از زمان آدم و ابلیس اشاره می‌کند. در نهایت، او بر اهمیت سخن عارفان تاکید می‌کند و می‌گوید که این سخن‌ها ارزشمند و مانند طلاست.
حال دل با تو مرا اشک بصر می‌گویدراز پنهان من از خانه به در می‌گوید
هوش مصنوعی: احساسات دل من به تو منتقل میشود، و اشکهایم به زبان میآیند. رازی که در درونم دارم، بهطور ناخودآگاه از درون خانهام بیرون میآید.
سر زد از کوه مرا ناله ولی در گوششگویی آهسته سخن لال به کر می‌گوید
هوش مصنوعی: از کوه صدایی به گوش میرسد که شبیه به ناله است، ولی انگار صدای این ناله، به آرامی و بیصدا به کسی گفته میشود که نمیتواند بشنود.
در خم باده فتم تا نکشم ننگ خمارزانکه النار و لا العار پدر می‌گوید
هوش مصنوعی: در میخانه غوطهور شدم و تا وقتی که خماری بر من حاکم است، حاضر نیستم که شرم و ننگ ناشی از آن را تحمل کنم؛ زیرا پدرم می‌گوید که نه آتش عذاب و نه عیب و ننگ کسی، به اندازهٔ شراب و مستی سخت نیست.
حرف قحط است مگر باز به منبر واعظاز قضا و قدر و عالم ذر می‌گوید
هوش مصنوعی: حرف و سخن کم شده است، مگر اینکه واعظ بر روی منبر درباره تقدیر و سرنوشت و عالم ذر صحبت کند.
بوالبشر یک غلطی کرد که شیطان تا حشرذی‌حق است ار بد از افراد بشر می‌گوید
هوش مصنوعی: انسان نخستین اشتباهی انجام داد که تا پایان دنیا شیطان حق دارد از بدیهای دیگر انسانها سخن بگوید.
دست دادند به هم ریشهٔ ما را کندندحال امروز به از تیشه تبر می‌گوید
هوش مصنوعی: دست در دست یکدیگر گذاشتند و از هم جدا شدند، ریشههای ما را قطع کردند. حالا امروز، بهتر است که بگوییم این کار از چاقوی تبر هم بدتر بود.
این سخن گر بنویسند به زر جا داردالحق عارف سخن سکه به زر می‌گوید
هوش مصنوعی: این گفته اگر با طلا نوشته شود، واقعاً ارزشمند است. حقیقتاً عارف با کلماتش گوهری به ارزش طلا صحبت می‌کند.