شمارهٔ ۴۶ - جمهوری عشق سلطنت حسن
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی محبوب است که با قدرت و جذبه‌ای خاص توصیف شده است. شاعر به محبوب خود می‌گوید که نباید زیبایی‌اش را پنهان کند، زیرا نور آفتاب نمی‌تواند در پس پرده بماند. او همچنین از تبعات و عواقب نزدیکی به بیگانگان و اجانب هشدار می‌دهد و بر لزوم حفظ هویت و استقلال کشور تأکید می‌کند. در انتها، شاعر اشاره می‌کند که عارفان قدیمی باید نوآوری کنند و الهام تازه‌ای برای خلق هنری جدید به وجود آورند.
عشق! مریزادت آن دو بازوی پر زورقادر و قاهر تویی و ما همه مقهور!
هوش مصنوعی: عشق! تو قدرت و توانمندی بزرگی داری و ما همه در برابر تو ناتوان هستیم.
سلطنت حسن را دوام و بقایینیست مباش ای پسر مخالف جمهور!
هوش مصنوعی: سلطنت حسن پایدار نخواهد ماند، پس از تو خواهش میکنم که با مردم مخالف مباش!
روی مپوشان که بیش از این نتوان دیدجلوه کند آفتاب و روی تو مستور
هوش مصنوعی: نرو جلوهات را بپوشان که دیگر نمیتوان دید، خورشید بیشتر از این نمی‌تواند بدرخشد و چهرهات پنهان است.
شانه به زلفت مزن که خانهٔ دل‌هاستچوب مکن بی‌جهت به لانهٔ زنبور
هوش مصنوعی: به موهای تو دست نزن، زیرا که دلها در آنجا جا دارند. بیدلیل به لانهٔ زنبورها حمله نکن.
پای اجانب بریده گردد از ایرانچشم بداندیش اگر ز روی تو شد دور
هوش مصنوعی: پای بیگانگان از ایران قطع خواهد شد، اگر بداندیشان از چهرهی تو دور شوند.
دست خودی پای اجنبی ز میان بردمملکت اردشیر و کشور شاپور
هوش مصنوعی: دست خودی، یعنی افرادی از خودی که باید از کشور حمایت کنند، به پای اجنبی، یعنی به نفع بیگانگان عمل کردند و در نتیجه مملکت اردشیر و کشور شاپور را از بین بردند.
نخوت و کبر اینقدر چرا و چراییاز پی حُسنِ دو روزه این همه مغرور
هوش مصنوعی: چرا اینقدر از خودراضی و مغرور هستی، در حالی که زیبایی و خوبیهای دنیا دو روزهاند و پایدار نیستند؟
همدم بیگانگان مباش و بپرهیزعاقبت از جنس بد ز وصلهٔ ناجور
هوش مصنوعی: با دیگران که نا آشنا و بیگانهاند، دوستی نکن و از هم نشینی با افراد بد و نا مناسب دوری کن؛ چرا که این ارتباطات ممکن است به زندگی تو آسیب بزنند.
عارف اگر کهنه شد ترانهٔ مزدکنغمه‌ای از نو علاوه کن تو به تنبور!
هوش مصنوعی: اگر عارف و دانایی قدیمی و کهنه شده است، تو باید نغمهای تازه و جدید بر روی تنبور بزنی و موسیقی را تازه کنی.