شمارهٔ ۴۸ - تمدن بی تربیت نسوان سفر نیمه راه!
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان معضلات و چالش‌های زندگی انسانی می‌پردازد. او از نقاب و حجاب‌هایی سخن می‌گوید که انسان‌ها در برابر یکدیگر می‌زنند و بر اثر آن دچار اشتباه و سوءتفاهم می‌شوند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر انسان‌ها به راستی و بی‌پرده با یکدیگر سخن بگویند، دیگر هیچ درگیری و جدال باقی نمی‌ماند.
او همچنین از سختی‌هایی که در اثر فاصله رو در رو به وجود می‌آید، گله می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که زندگی در سایه چنین حجاب‌هایی منجر به تیره‌روزی و افسردگی می‌شود. در نهایت، شاعر از ترس‌های خود می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که در شرایط قوی و محکم باید از سپر خود حفاظت کند، در شرایطی که هیچ‌گونه حامی و پناهی وجود ندارد. این شعر به نوعی نقدی بر حالت‌های ریا و عدم صداقت در روابط انسانی است.
بِفِکَن نقاب و بگذار در اشتباه مانَدتو بر آن کسی که می‌گفت رُخَت به ماه مانَد
هوش مصنوعی: نقاب را کنار بزن و بگذار او در اشتباه بماند، تو بر آن کسی که گفت چهرهات به ماه میماند، یعنی به زیبایی تو اعتراف کن.
بِدَر این حجاب و آخر بِدَر آزِ ابر چون خورکه تَمَدُّن ار نیایی تو به نیم راه ماند
هوش مصنوعی: در این حجاب، تا زمانی که پردهها برطرف نشدهاند، مثل خورشیدی که از پس ابرها میتابد، اگر تو به آنجا نروی، تمامی تلاشهایت ناتمام خواهد ماند.
تو از این لباس خواری شوی عاری و برآریبدر همچه گل سر از تربتم ار گیاه ماند
هوش مصنوعی: تو از این لباس پست و خوار نجات پیدا میکنی و همانند گلی که از خاک سر بیرون میآورد، به علو و برتری میرسی اگر که به وسیله گیاه، همچنان در زمین بمانی.
دلِ آنکه روت با واسطهٔ حجاب خواهدتو مگوی دل که آن دل به جوال کاه ماند
هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر مانع و حجاب نتواند به تو نزدیک شود، در دلش نمیتواند عشق واقعی به تو را احساس کند. پس دلش مانند کیسهای است که پر از کاه است و هیچ ارزش و اهمیتی ندارد.
پیِ صلح اگر تو بی‌پرده سخن میان گذارینه حریف جنگ باقی نه صف سپاه ماند
هوش مصنوعی: اگر بخواهی صلح را برقرار کنی و بهصراحت دربارهاش صحبت کنی، دیگر نه رقیبی برای جنگ باقی میماند و نه گروهی از سربازان.
تو از آن زمان که پنهان رخ از ابر زلف کردیهمه‌روزه تیره روزم به شبِ سیاه ماند
هوش مصنوعی: از زمانی که چهرهات را از زیر گیسوانت پنهان کردی، هر روز من مثل شبهای سیاه تاریک و بینور شده است.
نه ز شرم می‌نیارم به رُخَت نگاه ترسمکه به رویت از لطافت اثرِ نگاه ماند
هوش مصنوعی: من از شرم به چهرهات زل نمیزنم، چرا که ترس دارم که نگاهی از لطافت چهرهات بر روی من باقی بماند.
همه شب پناه بر درگهِ حق بَرَم که عمریز دو چشم بد رخ خوب تو در پناه ماند
هوش مصنوعی: در طول شب همیشه به درگاه پروردگار پناه میبرم، چرا که عمری طولانی به خاطر زیبایی چشمان تو از آسیب و بدیها محفوظ ماندهام.
همه ترس من از آن است خدا نکرده روزیسرِ ما به پشتِ این معرکه بی‌کلاه ماند
هوش مصنوعی: ترس من این است که خدایی ناکرده روزی سرمان در این جنگ و نبرد خالی از کلاه بماند.
ز وزیر جنگ ما اسم و رسمی در میان نهسپهش نبینی عارف به سپاه آه ماند
هوش مصنوعی: از وزیر جنگ ما، نام و نشانی در میان نیست و در لشکر او نمیتوانی عارفی را ببینی که آهی از آن بر دل بکشد.