تناجی
سعدی شیرازی

حکمت شمارهٔ ۳۴

کارها به صبر بر آید و مُستَعجِل به سر در آید.
به چشمِ خویش دیدم در بیابانکه آهسته سَبَق بُرد از شتابان
سمندِ بادپای از تک فرو ماندشتربان هم‌چنان آهسته می‌راند