حکمت شمارهٔ ۱۰۵
این شعر به طور کلی میگوید که وقتی قاضی به رشوه تن میدهد، ممکن است به راحتی حقیقت را زیر پا بگذارد و عدالت را نادیده بگیرد، همانطور که میتوان در ازای یک رشوه کوچک، حکم ناحق بزرگتری را صادر کرد.
همه کس را دندان به ترشی کند شود مگر قاضیان را که به شیرینی.
همه افراد به خاطر ترشی دندانِشان کُند میشود (کنایه از خراب یا فرسوده شدن دندان)، به جز دندان قاضیها که با شیرینی (کنایه از رشوه) خراب میشود.
قاضی چو به رشوت بخورد پنج خیارثابت کند از بهر تو ده خربزهزار
اگر قاضی برای پنج خیار به رشوهای تن بدهد، میتواند به راحتی دَه مزرعه خربزه را به نفعِ تو ثابت کند (به نامت بزند)