حکمت شمارهٔ ۱۰۸
این متن به دو نوع انسان اشاره دارد که به دلیل طمع و بی‌عملی، حسرت می‌خورند: یکی کسی است که امکانات و نعمت‌ها را دارد اما از آن‌ها بهره نمی‌گیرد و دیگری کسی که دانش و آگاهی دارد اما از آن استفاده نمی‌کند. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند دانای بخیل را مشاهده کند، در حالی که از او عیب‌جویی نمی‌شود. در نهایت، می‌گوید که اگر فردی کریم و بخشنده باشد، با وجود اشتباهات و گناهانش، کرامت او عیوبش را می‌پوشاند.
دو کس مردند و حسرت بردند: یکی آن که داشت و نخورد و دیگر آن که دانست و نکرد.
هوش مصنوعی: دو نفر فوت کردند و حسرتی به دل بردند: یکی کسی که از چیزی برخوردار بود اما از آن بهرهمند نشد و دیگری کسی که به علم و دانشی دست یافت اما از آن استفاده نکرد.
کس نبیند بخیل فاضل راکه نه در عیب گفتنش کوشد
هیچ‌کس نمی‌تواند بخیل را، ولو حتی اگر دانا باشد را ببیند مگر آنکه دیگران از او عیب‌جویی کند.(یعنی دیگران، بخیل را، ولو اگر دانا باشد، سرزنش میکنند)
ور کریمی دو صد گنه داردکرمش عیبها فرو پوشد
هوش مصنوعی: اگر شخصی بخشنده و مهربان باشد، حتی اگر دو صد گناه هم داشته باشد، بزرگواری او نقصها و عیبهایش را می‌پوشاند.