شمارهٔ ۱۲۱
هوش مصنوعی: این متن به بیان عشق و ارادت به الهی و موجودی میپردازد که عارفان و مشتاقان به دنبال آن هستند. همچنین اشاره میکند که نمیتواند همچون مداحان و راعیان، او را با نغمههایشان ستایش کند و از آنجایی که این موجود به دل بندگان شادی میدهد، از جهانی که چنین چیزی ندارد، راضی نیست. در کل، متن نمایانگر longing و کیفیت خاصی از عشق و ارادت به الهی است.
الهی تو موجود عارفانی، آرزوی دل مشتاقانی، یاد آور زبان مداحانی، چونت نخوانم که نیوشنده آواز راعیانی، چونت نستایم که شاد کننده دل بندگانی، چونت ندانم که زین جهانی، چونت دوست ندارم که عیش جانی
هوش مصنوعی: خدایا! تو موجودی هستی که عارفان به آن پی می‌برند و آرزوی دل‌های مشتاقان را برآورده می‌سازی. تو بارها در زبان مداحان یاد شده‌ای. چگونه می‌توانم تو را نخوانم، در حالی که تو صدای راعیان را می‌شنوی؟ چگونه می‌توانم تو را ستایش نکنم، وقتی که موجب شادی دل بندگانت هستی؟ چگونه می‌توانم وجود تو را نشناسم که در این دنیای فانی، تو را دوست نداشته باشم و از زندگی لذت نبرم؟