شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان این نکته می‌پردازد که شادی و زندگی حقیقی تنها از شناخت و ارتباط با خداوند به دست می‌آید. کسی که خدا را شادمان‌کننده‌ی خود بداند، غم نمی‌خورد و زندگی‌اش حاصل وجود خداوند است. شاعر اشاره می‌کند که کسی که به این حقیقت پی ببرد، دیگر دلش به دنیا و آنچه در آن است نمی‌لنگد، چرا که وجود واقعی او در نزد خداوند است.
الهی نه جز از شناخت تو شادی است نه جز از یافت تو زندگانی، زندگانی بیتو بردگی است و زنده به تو هم زنده و هم زندگانی است
هوش مصنوعی: خداوندی، جز شناخت تو شادیای وجود ندارد و زندگانی تنها در پیدا کردن تو معنا مییابد. زندگی بدون تو نوعی بندگی است و تنها کسانی که به تو وابستهاند، هم زندهاند و هم زندگی واقعی دارند.
غم کی خورد آنکه شادمانیش توئییا کی مرد او که زندگانیش توئی
هوش مصنوعی: کیست که غم بخورد در حالی که تو شادی او هستی؟ یا کی میتواند بمیرد در حالی که تو زندگی اویی؟
در نسیه آن جهان کجا دل بنددآن کس که بنقد این جهانیش توئی
هوش مصنوعی: کسی که در این دنیا به چیزهای ظاهری و زودگذر وابسته است، چگونه میتواند دل به دنیای دیگر بزند؟ در حالی که تمام توجه و دلمشغولی او تنها معطوف به دنیای کنونیاش است.