شمارهٔ ۲۱۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف خداوند و صفات او می‌پردازد. شاعر می‌گوید که خداوند فراتر از تصورات و درک‌های بشری است و نمی‌توان او را با عبارات محدود توصیف کرد. او خود را در مقابل خداوند ضعیف و مجنون می‌بیند. خداوند مسبب خوشحالی و آرامش در زندگی است و بدون هیچ شرطی در همه جا حاضر است. در نهایت، شاعر به تفاوت بین کسانی که دارای ثروت و امکانات هستند و کسانی که مستضعف و بی‌بضاعت‌اند اشاره می‌کند و از خداوند می‌خواهد که به همه کمک کند.
الهی تو آنی که از احاطت اوهام بیرونی واز ادراک عقول مصونی، نه مدرک عیونی کارساز هر مفتونی و شادساز هر محزونی، در حکم بی چرا و در ذات بی چند و در صفات بی چونی
هوش مصنوعی: ای خدا، تو آن هستی که فراتر از تصورات و درک‌های انسانی قرار داری، نه قابل مشاهدهای که بتوان به وسیله آن به کسی کمک کرد و نه میتوانی شادی را به کسی ببخشی، در حاکمیت خود هیچ احتیاجی به دلیل نداری و در ذات خود بیچند و در صفات خود بینهایتی.
تو لاله سرخ و لؤلؤ مکنونیمن مجنونم تولیلی مجنونی
هوش مصنوعی: تو لالهای زیبا و گرانبها هستی، و من عاشق و دیوانهی توام.
تو مشتریان با بضاعت داریبا مشتریان بی بضاعت چونی
هوش مصنوعی: تو افرادی با سرمایه و امکانات را در اختیار داری، اما با افرادی که امکانات کمتری دارند، چه نسبتی برقرار میکنی؟