شمارهٔ ۲۱۵
هوش مصنوعی: این متن دعایی است به درگاه خداوند که او را به عنوان نگهدارندهی جهان و بزرگترین بخشنده معرفی میکند. شاعر از خداوند میخواهد که راه را به او نشان دهد و درهای بسته را بگشاید. همچنین، از او درخواست میکند تا غم و اندوه را از دل او دور کند، چرا که تنها خداوند است که میتواند دلها را از زنگار غم پاک کند.
ای خداوندی که فلک و ملک را نگهدارنده توئی، ای بزرگی که ازماه تا ماهی دارنده توئی، ای کریمی که دعا را نیوشنده توئی وجفا را پوشنده توئی، ای لطیفی که عطا را دهنده توئی و خطا را بردارنده توئی، ای یکتائی که در صفت جلال و جمال پاینده توئی عاصیان را شوینده توئی و طالبان را جوینده توئی
هوش مصنوعی: ای خدایی که نگهدارنده آسمان و زمین هستی، ای بزرگی که از اول ماه تا پایان آن، تو را داریم، ای لطفی که دعاهای ما را می‌شنوی و ظلم‌ها را می‌پوشانی، ای مهربانی که نعمت‌ها را به ما عطا می‌کنی و اشتباهات ما را می‌بخشی، ای یگانه‌ای که در صفات جمال و جلال خود پاینده‌ای و گناهکاران را پاک می‌سازی و seekers را به سوی خود می‌کشی.
بنمای رهی که ره نماینده توئیبگشای دری که در گشاینده توئی
هوش مصنوعی: به من راهی نشان بده که تو خود راهنما هستی، و دری را باز کن که تو خود درگشاینده آن هستی.
زنگار غمان گرفت دور دل منبزدای که زنگ دل زداینده توئی
هوش مصنوعی: غم و اندوه دور دل من را گرفته است، پس ای کسی که می‌توانی زنگ دل را پاک کنی، آن را از من دور کن.