شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش خداوند می‌پردازد و به صفات بی‌نظیر او اشاره می‌کند. شاعر خداوند را آمرزگار و پناه گاه گناهکاران می‌داند و او را دانای اسرار و یاری‌دهنده به درماندگان معرفی می‌کند. خداوند مونس دل شاعر است و او را در دلتنگی‌ها حمایت می‌کند. در نهایت، شاعر از خداوند درخواست می‌کند که دلش را در آرامش قرار دهد.
الهی در ذات بی نظیر، در صفات بی مانندی و گناهکاران را آمرزگاری و ایشان را راز داری، زیبا صنع و شیرین گفتاری، دانای رازها، عالم اسرار و معیوبان را خریداری درمانده را دستگیر و بیچاره را دستیاری
هوش مصنوعی: خداوندی با ذات بی‌نظیر و صفات بیمانند است که گناهکاران را مورد رحمت قرار میدهد و رازهایشان را حفظ می‌کند. او به زیبایی خلق کرده و با کلامی شیرین صحبت می‌کند. او دانای اسرار و عالم به رازهاست و به کمک کسانی که دچار مشکل هستند میشتابد و به نیازمندان یاری میرساند.
ای مونس دیده با ضمیرم یاریاندر دل من نشسته بیداری
هوش مصنوعی: ای دوست نزدیک من، تو همراه و همدم منی و در قلب من حضوری دائمی داری.
گر بادگری قرار گیرد دل مناز جان خودش مباد برخورداری
هوش مصنوعی: اگر بادی به دل من بوزد، نخواهد توانست که از جان خود بهرهبرداری کند.