شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت می‌گوید که نباید از درد و رنج برای عشق و دوستی نالید. اگر کسی در عشق دچار زخم و درد شود، اما در عین حال برای دوستش دل را برای آن زخم می‌سوزاند، نشان از ناپختگی اوست. او به جوانان توصیه می‌کند که اگر شهامت پذیرش سختی‌ها و دردها را دارند، باید به دنبال عشق بروند و مشکلات را تحمل کنند؛ اما اگر نمی‌توانند، بهتر است به آرامش و راحتی خود قانع باشند و از حرف زدن در مورد رنج‌ها خودداری کنند.
الهی نالیدن من در درد از بیم زوال آنست، او که از زخم دوست بنالد در مهر دوست نامرد است، ای جوان اگر زهره این کار داری قصد راه کن و شربت بلا نوش کن و دوست بر آن گواه دار، اگر نه عافیت به ناز دار و سخن کوتاه کن
هوش مصنوعی: من تنها به این خاطر از درد و رنج خود شکایت میکنم که نگران از دست رفتن آن هستم. اگر کسی بخواهد از زخم دوستش گله کند، به راستی در عشق و دوستی بیوفاست. ای جوان، اگر قدرت انجام این کار را داری، تصمیم بگیر و در مسیر برو، با این حال خود را در آستانه رنج قرار بده و به دوستت گواهی بده. اگر نه، پس بهتر است که در آرامش زندگی کنی و از حرفهای اضافی پرهیز کنی.