مفردات

جهان خاتون غرست و شعر او غر

این تکلف‌های من در شعر من

عاقبت عصار مسکین مرد و رفت

گر غزل‌های جهان خاتون به هندستان روند

دسترس یافتم به قامت دوست

گفت شخصی کمال زن داری

آن دلبر بی‌مهر که ماهی‌ست به چهر

ترک آهوچشمم ای آهوی چشمت شیرگیر

ز چیست قهقه شیشه‌های مِی دانی؟