شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: شمع به دیگران میگوید که آیا کسی به اندازه او گمراه است؟ او در حالتی ناگهان در حلقهای از طناب گیر کرده و احساس میکند که همچون مومی نرم و خام، از جهل خود به عمق دشواریها فرو رفته است. او به نوعی به مبارزه با نادانی خود اشاره میکند.
شمع آمد و گفت: کیست گمراه چو مندر حلق طناب مانده ناگاه چو من
هوش مصنوعی: شمع به زبان خود میگوید: کیست مانند من که ناگهان در چنگال تاریکی و بیراهی گرفتار شده است؟
تا خام رگی چو موم نبود نروداز جهل به ریسمان فرو چاه چو من
هوش مصنوعی: تا زمانی که ذهن و روح انسان شکل نگرفته و نپخته است، نمیتواند از جهل و نادانی به سوی آگاهی و دانش حرکت کند؛ مثل من که در چاه جهل ماندهام و به ریسمانی دسترسی ندارم.