شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شمع به وضعیتی اشاره میکند که با بستن رخت رفتن، در حال تجربهی سوختن و آتشسوزی است. او در حالی که هر نفسش را به سختی میکشد، از این که چه کسی میتواند او را نجات دهد، نگران است. فضای شعر نشاندهندهی تنهایی و دشواری شرایط است.
شمع آمد و گفت: رختِ رفتن بستمدر آتشِ سوزنده به جان پیوستم
هوش مصنوعی: شمع به ما گفت که برای رفتن آمادهام و در آتش سوزان، با جانم پیوند خوردهام.
چون هر نفسم به گاز سر میفکنندبر پای که سر نهم که گیرد دستم
هوش مصنوعی: هر بار که نفس میکشم، حس میکنم که مرا تحت فشار میگذارند. در این شرایط، نمیدانم باید کجا بروم و چکار کنم.