رباعیات اصیل
شمارهٔ ۱
دارنده، چو ترکیبِ طبایع آراست
شمارهٔ ۲
در دایره‌ای کآمدن و رفتنِ ماست
شمارهٔ ۳
ترکیبِ پیاله‌ای که در هم پیوست
شمارهٔ ۴
این کوزه که آبخوارۀ مزدوری است
شمارهٔ ۵
آن را که به صحرای عِلَل تاخته‌اند
شمارهٔ ۶
در شش جهت آنچه گِردِ ما گستردند
شمارهٔ ۷
آن‌ها که کهن بُوَند و آن‌ها که نُوَند
شمارهٔ ۸
آرند یکی و دیگری بربایند
شمارهٔ ۹
ز آوردنِ من، نبود گردون را سود
شمارهٔ ۱۰
از جملۀ رفتگانِ این راهِ دراز
شمارهٔ ۱۱
وقتِ سحر است، خیز ای مایهٔ ناز
شمارهٔ ۱۲
در کارگهِ کوزه‌گری رفتم دوش
شمارهٔ ۱۳
در جسُتنِ جام جم، جهان پیمودم
شمارهٔ ۱۴
چون نیست مَقامِ ما درین دهرْ مُقیم
شمارهٔ ۱۵
مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان
شمارهٔ ۱۶
رفتم که درین منزل بیداد بُدَن
شمارهٔ ۱۷
از دی که گذشت، هیچ از او یاد مکن
شمارهٔ ۱۸
ای آنکه تو در زیرِ چهار و هفتی
شمارهٔ ۱۹
خوش باش که پخته‌اند سودایِ تو دی
شمارهٔ ۲۰
بردار پیاله و سبویْ ای دلجوی