صنف هفتم که برات است و کم براست

ای لعل تو چشمه آب حیات

ای آنکه گل رخت ثباتی دارد

ای آن‌که زیانِ عاشق از سود، بِهْ است

ای آبِ حَیات، رَشْحِه‌ای از قَلَمَت

ای بُرده لَبِ تو رونق از آبِ حَیات

ای نامه‌یِ زندگی، خَطِ اَشْرَفِ تو

ای آنکه مرا مهر تو از دل نشود

ای در کَفِ خَلْق از کَرَمَت، وَجْهِ طَرَب

ای لعلِ لبت، حیاتِ هر نوش‌لَبی

ای از شکر لب تو در شیشه نبات

ای شمع دو عارضت چراغ دو سرا

ای آنکه مه از تو روشنی وام کند